مشکل اساسی ما در موفق نبودن امر به معروف و نهی از منکر این است که ما درست امر به معروف و نهی از منکر را بررسی نکردیم؛ یک زنی که بدحجاب است از اول خیابان تا آخر خیابان که دارد گذر میکند، هر کس او را دید با نگاه بغضآمیز و نفرتآمیز نگاه بکند او فردا خودش را جمع میکند. ما حداقل امر به معروف و نهی از منکر را یا نمیدانیم یا نمیخواهیم عمل بکنیم! تمام خانمهای محجّبه وقتی دارند رد میشوند، وقتی یک خانم بدحجابی را میبینند بغضآمیز و مثل اینکه زباله را دارند نگاه میکنند؛ مردها هم وقتی که او را نگاه میکنند مثل اینکه دارند یک زبالهای را نگاه میکنند، او خودش را جمع میکند. اصلاً خصیصه زن این است که خودآرایی کند، وقتی ببیند همه بینیشان را گرفتند، او خودش را جمع میکند، این حداقل نهی از منکر است نه اینکه نهی از منکر یعنی حجابت را رعایت بکن! آن انزجار قلبی هست؛ حالا آن فرصت ندارد که به او بگوید که حجابت را رعایت کن؛ ولی این نگاه که واجب است و این نهی از منکر است. آدم وقتی که چیز زشتی را میبیند، باید به عنوان یک امر منفور نگاه بکند. کدام زن بدحجابی است که وقتی از یک خیابانی دارد میگذرد، دهها و صدها زن و مرد دارند بینیشان را میگیرند، او خودش را جمع میکند. او از تظاهر لذّت میبرد، او از ارائه جمال لذّت میبرد. وقتی ببیند که همه از او متنفّرند مثل اینکه دارند سطل زباله را نگاه میکنند، خودش را جمع میکنند، این میشود نهی از منکر، نه اینکه نهی از منکر این است که ما بایستیم و بگوییم که حجابت را حفظ بکن!
+ نوشته شده در جمعه شانزدهم فروردین ۱۳۹۸ ساعت توسط ارانی
|