قلب‌ها سه‌گونه‌اند: یکی قلب وارونه که هیچ خیر و خوبی ندارد و آن عبارت است از قلب کافر و دوم قلبی است که نکته سیاهی در آن هست و خوبی و بدی به آن توارد می‌کنند پس هرکدام از خوبی و بدی از آن سر زد بر آن غلبه می‌کند و سوم عبارت است از قلب باز شده و گسترش یافته که در آن چراغ‌هایی پر نور و تابناک وجود دارد و نور آن تا روز قیامت خاموش نگردد و آن قلب مؤمن است. (کلینی، 1356: جزء 4 / 99؛ نیز بنگرید به: غزالی، 1352: 1 / 40 و 41)امام صادق(ع) می‌فرماید:دخدای متعال وقتی خیر بنده‌ای را اراده کند، جلوه‌ای از نور را در قلب او ظاهر می‌نماید و نوری بر قلب او می‌زند که بر اثر آن سمع و قلب او روشن می‌شوند. (کلینی، 1356: 3 / 78)

عبدالله بن بكر روایت كرده‎اند كه گفت:

روزی از حضرت صادق علیه السّلام پرسیدم كه یابن رسول الله اگر قبر حضرت امام حسین علیه‎السّلام را بشكافند آیا در قبر آن حضرت چیزی خواهند دید؟

حضرت فرمود: ای پسر بكر چه بسیار عظیم است سؤال تو به درستی كه حسین بن علی علیهماالسّلام با پدر و مادر و برادر خود در منزل رسول خدا صلی الله علیه و آله می‎باشند و با آن حضرت روزی خورده و شادمانی می‎كنند. گاهی بر جانب راست عرش آویخته و می‎گوید پروردگارا وفا كن به عهدی كه با من بسته‎ای و نظر می‎كند بر زیارت كنندگان خود، ایشان را با نام‎هایشان و نام پدرانشان می‎شناسند. و نظر می‎كنند به سوی آنهائی كه بر او گریه می‎كنند و برایشان طلب آمرزش كرده و از پدرانشان می‎خواهند كه برای آنها استغفار كنند و می‎گویند:

ای گریه كننده بر من اگر بدانی خدا چه جیزی برای تو مهیا كرده از ثواب‎ها، هر آینه شادی تو زیادتر از اندوه تو خواهد شد.

آن بزرگوار از حق تعالی درخواست می‎كند كه هر گناه و خطا كه گریه كننده بر او كرده است بیامرزد