قدم روح آدمی، قدم به احساس است. عقل تنها چراغیست که دیدگان روح تو را بر عاقبت افعالت بینا می کند؛ اما تو تنها با پای احساسست که می توانی راهی را بپیمایی. راه تیره به فنا می رود، و راه روشن، به ابدیت.
تو می توانی با احساست با راهی هماهنگ شوی.
زمانی که تو احساسی را برمیگزینی، یعنی با جان و دل قدم در راهی نهاده ای؛ که می تواند روشن یا تیره و تار باشد. فرزانه آنست که سوار برمرکب احساس، از میان دو انتخاب، آن راه را که عاقبتی ابدی و شادمانه دارد، بر راهی که تیره و تارست و عاقبت به رنج و فنا می رسد، برگزیند .