به تعبیر دیگر، مردان شخصیت خود را با شمارش تعداد مایملک و مدالها و مقامهای اجتماعی حال و گذشته و آینده خود و در قدیم تعداد زنان و فرزندانشان برانداز می کردند و در این زمینه ها با یکدیگر رقابت داشته اند، هدف مادی اغلب مردها در زندگی صرفا مقدار بیشتری از هرچیزی را بدست آوردنست، در حالیکه زنان؛ تنها به کیفیت قلمروی فعلی خود؛ از لحاظ حفظ و ارتقائ ماهیت اهمیت می دهند و در احساس برتری با یکدیگر بر سر کیفیت به رقابت می پردازند و نه کمیت. زنان معمولا گذشته های مطلوب و نامطلوب را در نگرش کلی به زندگی به فراموشی سپرده و به آرزوهای بلند، و آینده هایی بهتر با حفظ و وسعت قلمروی عاطفی خود در قلب وابستگانشان چشم می دوزند در حالیکه مردان، داشته های گذشته را به عنوان افتخاراتی تا آخر عمر برای خود حفظ می کنند.
ازینروست که یک مرد تنها تا زمانی می تواند عاشق زنی باشد که تصور کند روزی می تواند او را هم جزوی از مایملک و دارایی های خود محسوب کند و با وجود این، کل وجود یا قسمتی از وجود یک زن برایش دست نیافتنی به نظر برسد تا حس نیاز بیشتر برای به بدست آوردن و مقدار بیشتر ی داشتن از وجود آن زن را در روان او تحریک کند. اما به محض به دست آوردن و مالک شدن، و شناخت تمام ابعاد حوضه ی وجودی آن زن، عشقی که بر مبنای نیاز به شناخت و تصاحب در وجود مرد ایجاد شده بود، رخ بر می بندد و جای آن را به مرور، عادت و یا حتی دلزدگی پر می کند.
از اینروست که زنهایی که خصوصیات خلقی کاملا مطیع و سر بزیر و قابل دسترس و بی رمز و راز را در وجود خود داشته باشند، به دلیل اینکه به راحتی تحت مالکیت یک مرد قرار می گیرند و پس از آن قادر به افزودن داراییهای مرد چه از نظر فیزیکی و چه از نظر ذهنی نیستند؛ معمولا از توجه دائمی مرد زندگیشان به وجود خود بی نصیبند ..بعد از مدتی که تازگی وجودشان رنگ ببازد، مرد به وجود دائمیشان عادت کند و حضور آن زن از لحاظ جسم و روان جلوه ی افزاینده ای نداشته باشد، و به عبارتی تمام قله های وجودش توسط مرد فتح شده باشد، دیگر توسط مرد و شریک زندگی دیده نمی شود و حتی در نهایت زیبایی، اغلب مورد استفاده یا سواستفاده فیزیکی و روحی و سپس بی محلی یا وانهادگی قرار می گیرد.