خاک اخلاق

قلم  گرفتم  و  گفتم   مگر   دعا   بنویسم   

تحیتی     بسوی      یار      بی وفا      بنویسم

ز   شکوه   بانگ   بر   آمد    مرا نویس

دلم گفت به هیچ نامه نگنجی تو را کجا بنویسم

دعا و شکوه  بهم در نزاع  و  من  متحیر  

کدام     را      ننویسم     کدام     را    بنویسم

اگر سر گله و شکوه  واکنم  ز تو هیهات   

دگر   چها   به   لب   آرم،  دگر  چها   بنویسم

مداد  بحر  و  بیاض   زمین   وفا   ننماید

گهی   که  نامه  به  سوی  تو بی وفا  بنویسم

نه بحرماند و نه بر نه خشک ماند ونه تر    

اگر    شکایت     دل     به     مدعا    بنویسم

چو   بر   ذکای   تو ام    هست    اعتماد   

هیچ نگویم ز مدعا نزنم دم همین  دعا بنویسم

نمی شود   که   شکایت  ز دست تو نکند

 فیض  شکایتی  به  لب آرم ولی  دعا بنویسم