مام صادق علیه السلام می‌فرمایند: « نـگاه [شهوت آلود] ، تیـــری مسموم از تیرهای شیـطان است و چه بسا نگاه شهــوت آلودی که حســرتی طـــــولانی بر جای مــی‌ گذارد» کمی به این حدیث توجه و فکر کنیم. چنین نگاهی توسط امام معصوم به تیر مسموم شیطان تشبیه شده. شیطان که دشمن آشکار و قسم خورده انسان است. تیر مسموم هم اگر به کسی اصابت کند طبیعتا مرگ را در پی دارد. چشم یکی از دروازه های وجود انسان است که وسیله ارتباط او با جهان خارج و وسیله شناخت انسان است از آنچه در خارج اوست. آنچه از طریق چشم وارد باطن انسان می شود آثاری بر آن (باطن) مترتب می کند. شاید بتوان با یک مثال به فهم بیشتر موضوع کمک کرد. دیدن یک صحنه غم انگیز هر چند ربطی هم به خود انسان نداشته باشد اما احساسات ما را تحریک می کند روی روان و بدن فیزیکی ما تاثیر می گذارد و این تاثیر هر چند خودمان متوجه نباشیم همراه ما خواهد بود و بسیاری از پیش فرض های ما را در موقعیت های مشابه احتمالی شکل خواهد داد و چه بسا مبنای تصمیم گیری هم باشد. آنچه از طریق چشم هاو گوش ها به درون ما راه یابد درون ما را لمس می کند دقیقا مشابه زمانی که ما از طریق پوست انگشتانمان شیئی را لمس می کنیم. حال تصور کنید آنچه با دست لمس می کنیم شیئی ناپاک و آلوده، بد بو و کریه المنظر باشد. دستمان به آن آغشته می شود. باید آن را بشوییم چون تبعات این تماس منجر به آلودگی ما شده است. این دقیقا همان اتفاقی است که برای ما می افتد وقتی به صحنه ای نگاه می کنیم که در آن گناهی رخ می دهد یا مربوط به حریم خصوصی شخص دیگری است. زنا برای لذت گناه آلود رخ داده و کسی که به آن نگاه می کند (حد اقل در قسمت نگاه کردن) در این گناه مشارکت کرده است. درون خود را به ناپاکی آلوده کرده و به همان میزان ناپاکی از خداوند دور می شود. تیر سمی به او اصابت کرده و خیال شیطان از بابت او راحت خواهد بود. چرا که یک گناه اگر با غفلت همراه باشد و انسان بعد از آن متذکر نشود و استغفار نکند منجر به گناه های بیشتر می شود و انسان را در بر می گیرد و وقتی گناه تکرار شود و انسان را احاطه کند دیگر امیدی به نجات او نیست. اگر انسان اندکی به تبعات آنچه در اثر این نگاه بی مورد که نتیجه همدستی نفس اماره با وسوسه شیطان است فکر کند آیا باطن خود را به آن آلوده خواهد ساخت؟ خانه ها همه در دارند و کسی که می خواهد وارد حریم خانه کس دیگری بشود باید ابتدا دق الباب کرده اجازه بگیرد. چرا ما در خانه باطن خود را باز بگذاریم تا هر مهمان ناخوانده ای از طریق فیس بوک و ماهواره و ... که راه خود را بدون اجازه به خانه های ما باز کرده اند هر آلودگی را به آن وارد کند؟ چرا باید به چهره کسانی نگاه کنیم که برای شهرت و پول و جلب توجه روح خود را به شیاطین انس و جن فروخته اند؟ و به این وسیله تبعات باطنی برای ما ایجاد شود که پاک کردن و زدودن آن اگر نه غیر ممکن ولی بسیار سخت است و منجر به سقوط روح انسانی خواهد شد و نهاد پاک انسانی ما را آلوده خواهد کرد؟ آیا بهتر نیست به صحنه هایی بنگریم که به تعالی روحی ما کمک می کنند؟ مگر ما در این دنیا چقدر وقت داریم که به بیهوده و گناه بگذرانیم؟